4

بعد مدتی وبلاگ نویسی و وبلاگ خونی الان تقریبا می تونیم کل وبلاگ های ایرانی رو توی چند تا کلیشه بچپونیم.

نکته:

1. من توی هیچ کدوم از اینایی که نوشتم ادعا نمی کنم که خودم موفق هستم یا جزو کدوم دسته ام. فقط چیزایی رو می گم که دیدم توی این 4 سال

2. حرفه ای ها که حدودا 1 درصد وبلاگ ها رو تشکیل می دن تقریبا توی همه چیز برعکس این مطالب هستند و بررسی کردنشون دقت و وقت بیشتری می طلبه.

چند تا کلید: جنسیت, سرویس, قالب, هدف و محتوا.

هدف وبلاگ ها عموما جلب توجه یا نوعی هم خوان یابی به نظر می آد. (البته این آدم مطلوب و مخاطب بلاگ عموما جنس مخالفه) یعنی یه آدم یه چیزی می نویسه که بقیه بیان بگن به به و چه چه. متاسفانه 99 درصد وبلاگ ها فقط برای چنین هدفی نوشته می شن. (از جمله خود من) نویسنده معمولا ذره ای صلاحیت برای نوشتن نداره و مجموعه ی مطالعاتش از هری پاتر فراتر نمی ره. اکثر پست ها توی این جور بلاگ ها با "سلام" شروع می شه. محتوا هم بین کلاس و مدرسه و دانشگاه و دوستان نوسان می کنه.

شروع اینجور نوشتن معلول چشم و هم چشمی است فقط. یعنی دوست من وبلاگ می نویسد و دختر تور می نماید, پس من هم می نویسم. به همین دلیل معمولا خواننده مخاطب قرار می گیره. یعنی پست تبدیل به یک مونولوگ می شه. صرفا تعریف کردن از اتفاقای دور و بر, بدون نتیجه گیری. البته نتیجه گیری کاملا مشخصه: "من خوب هستم"

میزبان این جور بلاگ ها در حال حاضر عموما بلاگفاست. قالب هم معمولا یک فالب پیشفرض بلاگفاست که به دلیل عدم مهارت کافی نویسنده دچار فروریختگی می شه. (مشاهده می کنید که ساید بار میاد زیر پست ها) یا اینکه طرف در نهایت خودباوری یه چیز واقعا زشت از آب در می آره, فقط واسه اینکه مثل بقیه نباشه. عدم تفاوت بین این وبلاگ ها رو خیلی راحت می شه دید: نویسنده ی غریبه, نه چیزی می فهمه و نه لذتی می بره. کامنت ها هم عموما از جنس "ایول, آفرین, جیگرتو, چقده تو باحالی و ..."

این سبک نوشتن بیشتر بین دخترا رواج داره و لوس بازی ها رو به اوج می رسونه. لغاتی مثل "عجیجم (لوس شده ی عزیزم) زاده ی همین فرهنگ و فرهنگ موازین این, توی چت و سیصد و شصته.

تظاهر به کودکی, پاکی, زیبایی, عکس های چسی فلسفی (پسر رو به پنجره, گل کنار پنجره, دختر برهنه بیخ دیوار و ...) از کلیشه های این فرهنگ هستن. به علاوه ی تقلید, اقتباس و "برگرفتن" بسیار زیاد. عموما وبلاگ تبدیل می شه به کلکسیونی از اشعار مورد علاقه ی نویسنده. قالب اصلی پست هم یک عکس (از اون بالایی ها) با یک شعره. این شعر هم هرچی آبکی تر باشه, قربون صدقه رفتنای توی کامنتینگ غلیظ تر می شه. در نهایت استاد شاعر نویسنده بلاگ, خودشونو با "شعر" مورد علاقه شون معرفی می کنن. طبیعیه این شعر باید عاشقانه باشه تا توجه خواننده ی جنس مخالف رو سرویس کنه.

عده ی دیگه ای از نویسنده های غیر حرفه ای, کسانی هستند که از وبلاگ برای هدف دیگه ای استفاده می کنن. مثل حمایت از فلان چیز یا اشاعه ی فلان چیز یا فروش یه چیزی. طبیعیه که نثر این وبلاگ ها معمولا فارسی معیاره و فضا کمی سنگین تر. پست ها عمدتا مقاله هستن و برای خواننده ی بیگانه کاملا مفهوم.

نکته ی قابل توجه, اجتماع های کوچک و بسته ای ه که توی این جور وبلاگ ها تشکیل می شه. 20 تا وبلاگ که همه به هم لینک دادن و هیچ کس جز خودشون نیست و نمی خونه و اصلا موضوع رو نمی فهمه. چون وبلاگ یک چت روم باکلاس شده.

اسم این وبلاگ ها معمولا شامل این کلمه هاست "نوشت, نگار, نویس, دیوار, تنها, عشق, خسته, قید های زمان, اسم کتاب مورد علاقه یا مصرع محبوب و یا نمادهای ابتدایی مثل گل و ققنوس و آفتاب و ..."

معمولا توی ستون "درباره.." این وبلاگ ها, یک عکس "زیبا" مثل بچه, کودک, بوس, بادبادک و ... می بینیم که زیرش یک شعر نوشته شده.

پست ها معمولا ذره ای انسجام معنایی ندارند. استفاده ی افراطی از انوای اسمایل و پی نوشت, پای ثابت این وبلاگاس. کلیشه: "سلام بچه ها من دیروز فلان گهو خوردم. دونقطه دی دونقطه دی. و مامانم جرم داد. دو نقطه دش اس. دونقه پرانتز پرانتز. پی نوشت: تولد اصغرجون مبارک. پ ن 2: سلام خوبی؟ پ ن 3: جیگر همتونو سیخ سیخ." و از این جا به بعد می رسیم به جواب کامنت ها. متاسفانه از زشت ترین نشونه ها اینه که جواب هر کامنتی, آخر پست بعدی داده می شه. به طور کاملا صریح و با مخاطب قرار دادن طرف.

فضای اینجور بلاگ ها یا افتضاح گل من گلی از آب در می آد, یا یه چیز سیاهه که چند تا چیز توش جل جل می کنن. (استفاده از جاوا اسکریپت و فایل های جی آی اف. نمونه ی بارزش هم این چیزایی که از موس آویزون می شن و شمع هایی که شعله ی متحرک دارن)

نکته ی دیگه شیوه ی لینک دادنه که به وقاحت تمام اسمش شده "تبادل لینک" و فلسفه ی لینک رو از بیخ... یعنی من لینک می دم, یا تا فردا لینک می دی یا خدافظ. نوعی معامله برای جذب کالای بیشتر. (کالا همون جنس مخالفه مسلما)

بلاگفا معمولا پذیرای آشغال ترین وبلاگ هاست. به علاوه ی غیرحرفه ای هایی که هدفی جز وبلاگ دارند. وردپرس پاتوق روز نوشت برنامه نویس هاست. پرشین بلاگ برای روشن فکرهای مذهبی و بلاگر برای روشن فکر های غیرمذهبی. میهن بلاگ هم دربست در اختیار وبلاگ های "دانلود عکس و فیلم بازیرگر ها و برنامه و ترفند و بازی موبایل".